آنيتا ثمره عشق مامان و بابا (آنیتا فرشته ای از جنس آسمان)

...

خدایـــا... خواستـم بگویم تنـهایم ، اما نگـاه خندانت مـرا شـرمگین کـرد ؛ چـه کسی بهتـر از تو

جمعه 6 اردیبهشت ساعت 15:55 بلیط قطار داشتیم.از همون لحظه که وارد کوپه شدم و تورو رو صندلی خوابوندم بغضم گرفت دلم میخواست تو سالن قطار بدو بدو کنی و خوشحال باشی اما مجبور بودم غمیگینی و خواب الودگی و بیحالی تو رو تحمل کنم بابا و شما خوابتون برد و من بیرون رو نگاه میکردم از 6 بعدازظهر تا 6 صبح  که رسیدیم خوابیدی . تکون های قطار برات حکم گهواره  رو داشت فقط چند بار برای شیر بیدار شدی و باز خوابیدی قربون چشمای بیحالت مادر که یادم میفته دلم اتیش میگیره رسیدن هتل آپارتمان مارین تا 8 صبح بیدار بودی و بعد تا ظهر با هم خوابیدیم و رفتیم حرم بعد از نماز صدای امام رضا یا امام رضای مداح میومد ناخ...

امروز خیلی حالم خرابه صبح خواب موندم چون دیروز روز پرمشغله ای داشتم رفتم اداره بعد ماشینو دادم مکانیکی روبرو اداره رفتم دانشگاه تا 6 دانشگاه بودم کلاس اخرو نموندم از هفت تیر دوباره برگشتم اداره (میدان خراسان) یه مقدار تو خ عارف خرید کردم رفتم سمت خونه حکیمیه دوباره خرید و حدود ساعت 9 رسیدم خونه این شد که صبح خواب موندم بلند شدم دیدم تو بیحال ناله میکنی جگرم کباب شد و همون لحظه که بیدار شدم و تو شوک خواب موندنم بودم اشک میریختم سریع صبحانه رو دادم بهت تو هم هی تشنج میکردی 5 بار 6 بار 7 بار شد نمیدونم با ناله های تو اشک ریختم تا الان که تو اداره هم نمیتو...

دیروز پرستار دخترک خبر خوبی بهم داد همسایه روبروییشون رفته بود مکه و داروی آنیتا رو پیدا کرده بود سریع براش پول کارت به کارت کردم پنج شنبه ساعت 5 صبح میرسن ای خدا اینو یه روزنه امید کن برامون خدای بزرگم. احتمالا جمعه شب یا شب هم میریم پابوس امام رضا السلام علیک یا علی بن موسی الرضا. اللهم الشفع کل مرضانا ........ ...

یه نکته به دوستای گلم عزیز من مخصوصا صدف نازم گلم من دوست ندارم از سر زدن به وبلاگ آنیتا رنج بکشی و این ناراحتی رو به زندگیت منتقل کنی تو باید انرِزی مضاعف داشته باشی و به پسر گلت برسی اگه خوندن وبلاگ آنیتا ذره ای تاثیر بلند مدت میذاره خواهش میکنم نیا و نخون سایر دوستان هم همینطور خدا خودش شاهد هست اینجا تنها جایی که میتونم راحت بنویسم از غصه هام ٰذغدغه ها م و .... و دوستم ندارم همش غم و غصه بنویسم اما زندگی مسیر سخت و طولانیی رو برام گذاشته و متاسفانه این وبلاگ تنها گنجینه ای از سختی های مادرانه ی من است و لحظه های خوشی من نافرجام و زودگذر این قسمت من هست و خدا باید خودش به سن کم و آرزو ه...